Tofa Erleri Şiiri - Kasım Kobakçı

Karlı tepelerde, çadır kurarlar,
Üşümeyi bilmez, Tofa erleri.
Geyiğin boynuna, urgan burarlar,
Üşümeyi bilmez, Tofa erleri.
*
Geniş ormanlarda, kaybolup gitmez,
Onların lügati, kışla da bitmez,
Güneş azıcık vursa, hiç fark etmez,
Üşümeyi bilmez, Tofa erleri.
*
Buzlu göllerin, kalın örtüsünde,
Şarkılar söyler, karın türküsünde,
Bir geyik yavrusu, uyur göğsünde,
Üşümeyi bilmez, Tofa erleri.
*
Koca çınar gölgesinde, aşından,
Duman eksik olmaz, dağın başından,
Soğuk korkup kaçar, çatık kaşından,
Üşümeyi bilmez, Tofa erleri.
*
Çobanlık yaparlar, karlı ovada,
Yaban avlarlar, o soğuk havada,
Kuşlar bile, selam durur yuvada,
Üşümeyi bilmez, Tofa erleri.
*
Uçsuz yollarda, hep yaya gezerler,
Doğanın kalbinde, düğüm çözerler,
Buzlu sularda, hiç durmaz yüzerler,
Üşümeyi bilmez, Tofa erleri.
*
Koca dağların, o uzun boyunda,
Bir deli inat var, garip huyunda,
Eski bir efsane yatar, soyunda,
Üşümeyi bilmez, Tofa erleri.
*
Dillerinde türkü, rüzgara karşı,
Karlı zemin olmuş, onlara çarşı,
Neylesin sarayı, neylesin marşı,
Üşümeyi bilmez, Tofa erleri.
*
Geçmişin izini, karda ararlar,
Dostun yarasını, otla sararlar,
Kışın ortasında, hayal kurarlar,
Üşümeyi bilmez, Tofa erleri.