Tın Tın Ötme Şiiri - Kasım Kobakçı

İstesen de istemesen de bitmiş aş,
Ağarmış saçların, eğilmiş o baş,
Yanağından süzülmüş bir sessiz yaş,
Tın tın ötme, boşa tükendi zaman.
*
Malı mülkü yığsan, ne geçer ele?
Savrulur servetin o esen yele,
Düşersin sonunda amansız sele,
Tın tın ötme, aldanmış yine insan.
*
Saraylar yapsan da altından, taştan,
Kaçamazsın kara toprakla yaştan,
Medet umma uçan kuştan, yoldaştan,
Tın tın ötme, boş küp gibi bre lisan.
*
Deryaları aşsan, dağları delsen,
Cihanın sırrını kökünden bilsen,
Kötü kaderini defterden silsen,
Tın tın ötme, bu koca dünya yalan.
*
Rüzgarı ekenler, fırtına biçer,
Zengin de fakir de bu yoldan geçer,
Ecel şerbetini her nefis içer,
Tın tın ötme, zaten hepsi de ziyan.
*
Bağırıp çağırmak neyine gerek?
Gururla şişinip atıyor yürek,
Sanırsın elinde altından kürek,
Tın tın ötme, ruhum uykudan uyan.
*
Böbürlenme ey can, kimseye kalmaz,
Gidenler dönmez ki, bir haber salmaz,
Tabiat kanunu hiç rüşvet almaz,
Tın tın ötme, davul gibi sen dayan.
*
Gücünle övünme, devran dönecek,
O yanan meşalen bir gün sönecek,
Herkes, aslı olan yere gidecek,
Tın tın ötme, sen sus her şey ne yaman.