Tek Gayemiz Şiiri - Kasım Kobakçı

Yıktık çitlerini, boğduk metinleri,
Çizdik sınırları, sildik resimleri,
Coşturduk ufkunu, tüm çağlar içinde,
Gömdük defterleri, attık biçimleri.
*
Görseniz ateşi, yazar yüzlerinden,
Oktur ediplerin, sert darbelerinden,
Yoktur beyinlerde, kurgu oyunları,
Taşar fırtınalar, pür nefeslerinde.
*
Bazen satırımız, dağınık bir nota,
Kalpler dert bağlamış, çılgınca bir rota,
Tutunduk modern ve soyut bölgemize,
İtiraz gücümüz, sığmaz hiçbir kota.
*
Şayet boşlukları, görüp sezerseniz,
Nasıl durdukların, bölüp biçerseniz,
Yüzlerce vapurun, gücü yetmez buna,
Tutamaz onları, ezip geçerseniz.
*
Keşke prangalar, hep ufalanıp gitse,
Bütün o şablonlar, alevlenip bitse,
Kamus haram olsun, lügatler men olsun,
İfade mülkünde, duman olup yitse.
*
Söktük sedaları, açıp tüm bağları,
Seçtik nağmeleri, aşıp o dağları,
Ördük bambaşka bir, iletişim ağı,
Titrettik durmadan, o geçkin çağları.
*
Hissedin ahengi, hür aşık elinden,
Gürzüdür çalanın, ince bam telinden,
Barınmaz başlarda, sahte bir düşünce,
Yücedir gayesi, akar gür selinden.
*
Bazı haykırışım, coşkun bir ırmaktır,
Tümüyle varlığım, yanan bir çakmaktır,
Yerleştik bu soyut, modern panomuza,
Tek gayemiz ancak, öne fırlamaktır.