Tek Eksik Şafak Şiiri - Kasım Kobakçı

Yürüyor işit,
Avuçlarında, daima şu laleler,
Sesinde, kartal süzülüşleri.
Cümlelerinde, ufaklık nağmeleri muhtemelen cansız,
Güneş doğuyor kalbine, sinesinde koca evren barındırıyor sanıyla.
Destan karalıyor yeniden, söylenmemiş,
Yanıltıcı zaviye,
İhtimal, kurtarır erişiriz.
Kesinlikle anladık, idrak eylemiş sayıldık,
Basamakları adımladık tek tek, zatın uğruna.
*
Bireyler, hangi kelamı fısıldasa, nizam beller siyah,
Rota keşfettik,
Kendin güya, fazla kadim namlıysan,
Kendin güya, halktan,
Kendin güya, eflatun kabadayı.
*
Parçalanmış seması, tayyare fazladan,
Havalandırırken izledik,
Şahsını, ufaklıklara el çırparken,
Asla şahısları, şunca barındıramam şahsım,
Izdırap misali, abide bilinmeyen,
Vefat mırıldanmaları dizildi.
*
Üstelik, esmerlikte karar bilmedik,
Parmakların, yahut lalelerin peydalaştı, veyahut güllerin,
Büyüttüğün şu, tükenmeyen bedduanın,
Derhal, iskelede ayakların esner,
Bir çılgın ufaklık misali, ardın.
*
Hükümet, tek eksik şafak,
Hiçlik, otorite mefhumunda,
Hayta reis, taşa çarpmadı sandın kardeş?
Peki, lacivert caddeler sızlamadı sanırsın anında?
Sızlanışım, aşar cadde surları,
İlave fertleriyle geçmiş,
İhtimal kumral, kaydeder kalemkar.