Tek Doğrumun Sessizliği

Yolların ardında ince bir buğu,
Ürkek bir kuşun kanat çırpışı benimkisi.
"Ya gidersen" diye sakındığım o gölge,
Meğer kalbimin en çocuksu endişesiymiş

Seninle susmak, bir bahar serinliğiymiş,
Yalnızlığın sıcağında kavrulunca anladım.
Sesinin olmadığı o ıssız boşlukta,
Sükûtun ne büyük bir lütufmuş, geç anladım.

Bunca yanlışın, bunca tozun toprağın içinde,
Tutunacak tek dalım, tek doğrum senmişsin.
Ben o güzelim yolu kendi ellerimle yordum,
En aydınlık yanımı, kendi karanlığıma verdim.

Şimdi bu sessiz vedanın yorgun sızısında,
Kendime söyleyecek tek bir sözüm kaldı:
En güzel gerçeğini elleriyle uyutan bu kalbe,
Sessizce, en çok da bana... yazıklar olsun.