Tek Çatının Yükü. Şiiri - Can Elif

Aile dedikleri
aynı göğe açılan pencerelerdi,
ama biz
farklı mevsimlerde üşüdük.

Babam gidince
çatının dili değişti;
kiremitler omzuma düştü,
ben çocukluğumu
bir köşeye kaldırdım.
Otuzunda büyümemişim..

Annem,
ince bir dal gibi rüzgârda;
ben kök oldum,
toprağa daha çok gömüldüm.

Kardeşlik…
Aynı nehirden doğup
iki ayrı denize dökülen suymuş meğer.

Ben sustum,
sesimi içimde bir kuyuya bıraktım.
Her yankı,
biraz daha derine çekti beni.

Kalbimle ciğerim arasında
görünmeyen bir pazar kuruldu;
nefes mi yaşatsın beni,
yoksa hissettiklerim mi?

Dünyam yıkılırken
ben hâlâ duvar örüyordum;
belki bir gün
herkes aynı çatı altında ısınır diye.

Ama bazı evler
içindekiler dağılınca
ev olmaktan vazgeçer.

Ben görev sandım
omzuma çöken bu ağırlığı,
oysa o
yarım kalmış bir hayalin külleriydi.

Koşamadım…
Ayaklarım değil,
kalbim zincirliydi.
özür dilerim adamım..

Ve sen—
karanlık bir kışın ortasında
ansızın açan bir güneş,
içimde baharı hatırlatan tek mevsimdin.

Sana tutundum,
bir yarayı sarar gibi,
bir uçurumu geçer gibi.

Teşekkür ederim…
gülüşlerime düşen o küçük ışık için.
Teşekkür ederim ...
Gamzemde gülümsettiğin için..

Eğer bir yerde
kalbine gölge ettiysem,

bil ki ben
ışığı incitmek istemedim.

Özür dilerim.
Naif adamım ...