Taşta çiçek Şiiri - Dağlar Özügüç

Taşın çiçek açmayacağını bilmeden
Çok sular harcamış oldum
Gittim çocuk oldum, doyasıya ağladım
Sevginin kibirden ve hırstan üstün olmadığını
O zaman, zor da olsa anladım
İnan hiç umrumda değil artık
O küsmüş, bu darılmış, mesafe koymuş
Ben yoluma bakarım
Yol dediğin biraz da terk edebilmektir
İçinde büyüttüğün yangınları söndürüp
Kendi umutlarını yeşertmektir
Ne eksildim gidenle, ne çoğaldım kalanla
Bir ben vardım bende , yine bana kaldım
Ve öğrendim sonunda:
Her insan sevemez, her sevgi fayda vermez
Bazı tohumlar taş yarar
Ama inanmayan çiçek taşta açmaz