Taşın Nabzı Şiiri - Haydar Güner

“İki Nabız Arasında” Sabahın erken saatlerinde uyanmak artık alışkanlık değil, zorunluluktu onun için. Alarm çalmazdı. Zaten bedenin içinde kurulu başka bir saat vardı. Düzensiz atan bir kalp, yükselip düşen bir şeker ve her an tetikte bekleyen bir korku. Yatağın kenarına oturdu. Bir süre hiçbir şey yapmadan durdu. Bu, güne başlamadan önceki tek lüksüydü. Çünkü ayağa kalktığı anda hayat başlayacaktı—ve o hayat, kimseye anlatılmayacak kadar ağırdı. Komodinin üstünde küçük bir düzen kuruluydu: iğneler, ilaç kutuları, yarım kalmış reçeteler. Her biri bir savaşın hatırasıydı. Altı kez kalbi durmuş gibi olmuştu. Altı kez hayat, onu kapının eşiğinden geri çevirmişti. Her seferinde “şanslısın” demişlerdi. Şans. İçinden güldü. “Şanslı olan çalışmak zorunda kalmazdı,” diye geçirdi aklından. İnsülin iğnesini hazırladı. Eli alışkındı artık, ama canı hâlâ yanıyordu. İğne deriye girerken yüzü hafifçe gerildi. Bu acı, alışılan ama kabullenilmeyen türdendi. Kalktı. Mutfakta dolabı açtı. İçinde neredeyse hiçbir şey yoktu. Bir parça ekmek, biraz zeytin. Diyet listeleri aklına geldi. Doktorun sesi hâlâ kulaklarındaydı: “Düzenli beslenmen lazım. Ağır iş yapmayacaksın.” Kapıyı kapattı. “İnsan açken neyin düzenini kurar?” diye mırıldandı. Sokağa çıktığında hava serindi. Ama onun içindeki yorgunluk, havadan daha ağırdı. Adımları temkinliydi. Kalbinin ne zaman nasıl davranacağı belli değildi. Bazen bir merdiven çıkmak bile riskti. Ama o risk, açlıktan daha büyük değildi. İş aramak bir zamanlar umut taşırdı. Şimdi sadece alışkanlıktı. Gideceği yerleri biliyordu. Aynı kapılar, aynı bakışlar. “Sağlık durumun nasıl?” “Biraz sıkıntı var ama çalışırım.” Yalan değildi. Ama eksikti. Çünkü “çalışırım” demek, aslında “mecburum” demekti. Bir inşaatın önünde durdu. İçeride çalışanları izledi. Toz, gürültü, bağırışlar… Eskiden olsa düşünmeden girerdi. Şimdi sadece baktı. Bir usta yanına yaklaştı. “İş mi arıyorsun?” Başını salladı. “Yapabilir misin?” Bir an duraksadı. Kalbi sanki cevabı bekliyordu. “Yaparım,” dedi. Bu tek kelime, onun hayatının özeti gibiydi. Gün boyu çalıştı. Vücudu itiraz etti, ama o duymamazlıktan geldi. Çünkü bedenin sınırlarıyla açlığın sınırları aynı değildi. Öğle arasında herkes yemek yerken o cebindeki parayı düşündü. Ya şimdi yiyecek, ya akşam için saklayacaktı. Bir simit aldı. Yavaş yavaş yedi. Sanki o simit, günün tamamına yetmek zorundaydı. Akşamüstüne doğru göğsünde bir baskı başladı. Tanıdı o hissi. Çok iyi tanıyordu. Bu, yaklaşan bir şeyin habercisiydi. Bir kenara oturdu. Derin nefes almaya çalıştı. “Şimdi olmaz,” dedi içinden. “Şimdi düşemem.” Çünkü düşerse, kimse tutmazdı. Bir süre sonra ağrı hafifledi. Bu da bir alışkanlıktı. Ölümle kısa konuşmalar yapıp geri dönmek. İş bitince eline az bir para sıkıştırdılar. Teşekkür etti. Başka seçeneği yoktu. Eve dönerken adımları daha ağırdı. Ama cebinde para vardı. Bu, o gün için yeterliydi. Kapıyı açtı. İçeri girdi. Sessizlik karşıladı onu. Bu sessizlik, yalnızlık değildi sadece—aynı zamanda unutulmuşluğun sesiydi. Bir sandalyeye oturdu. Başını duvara yasladı. Hastane günlerini düşündü. Beyaz duvarları. Ciddi yüzlü doktorları. Ve o sözleri: “Merak etme, yalnız değilsin.” Gözlerini kapattı. “İnsan en çok o sözden sonra yalnız kalıyor,” diye geçirdi aklından. Gece ilerledi. Nabzını hissetti. Düzensiz, yorgun, ama hâlâ devam eden bir ritim. Yatağa uzandı. Tavana baktı. Her gün aynı soruyla bitiyordu: “Yarın hangisi kazanacak?” Kalbi mi… yoksa açlığı mı? Cevabı bilmiyordu. Ama sabah olursa yine kalkacaktı. Çünkü onun hayatı yaşamakla ilgili değildi artık. Dayanmakla ilgiliydi.