Nun Şiiri - Aykut Kınay

İnsan der: ben benim, yazan kendim
bir an içinde bilinmez bir hâl idim
herkes kendi yolunda aradı bende mânâ
düş perdesi içinde geçen bir dem idim

Sefa sürdüm sanırdım, varlığım bitmez
kalemliğe girince sustu bir cümle lisan
nûn denizinde saklıydı söylemez beyan
kendini var sananın sözü ağır bir yalan

Kapanır kutu, iner içe gece
bir ses büyür içimde, adı belirsiz
ölü sandığım yerden kalkar gizli ikiz
ben dediğin toprak, susar sessizce

Ne kalem yazdı artık, ne hokka taşıdı
bir ân oldu, araya ince bir mim kondu
adım silindi, söz kendinden yoruldu
akan bendim, bakan ise O’ydu