Tanıklarım Şiiri - Yücel Özkü

TANIKLARIM
Yazlar geçti omzuma ince bir göç hikâyesi gibi,
Kışlar çöktü içime suskun bir şehir gecesi gibi,
Uçan kuşlar bile bildi içimdeki eksilmeyi,
Ben her mevsimde biraz daha kendime yabancıydım…

Yollar tanıktır bana, nereye varsam yarım kalır,
Bir adım atsam ardımda eski benliğim kalır,
Can yoldaşlar, sırdaşlar bir bir silindi zamandan,
Gülüşlerim bile artık kırık bir aynada asılıdır…

Anamın duası, bacımın susarak baktığı yer,
Arkadaş dediğim gölgelerle çoğalan o kader,
Zulüm dediğin şey bazen bir sessizlik kadar ağır,
Ve ben en çok sustuğum yerde içime sığmadım…

Taşlara sinmiş yalnızlık, sisle örtülü zirveler,
Gecenin damarında dolaşır eski fısıltılar,
Rüzgâr ismimi taşır, taşlar bile hatırlar beni,
Ve ben döndüğüm yerde bile kendime varamam…

Yücel ÖZKÜ
11 Nisan 2026/23:54