Tahta Sandalyeler Şiiri - Umut Ilgın

Haziranı beklerdik gençliğimizde,
Kaçacağımız ilk yer olurdu yazlık sinema.
Alırdık çekirdekleri, jeneriğe dâhil olurduk,
Kenetlenirdi ellerimiz tahta sandalyelerin üzerinde.
​Zamanın hiç durmadığı tek yer olurdu oysa,
Fenerin ışığı çarpardı gözümüze, utanırdık.
Yakalanırdık yine aşka bulanmış bakışlara,
Kaçamazdık, kesilirdi biletimiz gönül nezdinde.
​Film başlardı, başrolü hep biz olurduk,
İki deli, iki yürek, iki insan bir lisan kılardık.
Mutlu sona bezerdik gelen sonları,
Finali ağlatmazdık kimsenin yüreğinde.
​Çekirdeğin kabuklarında bırakırdık hüzünleri, ışıklar yanarken,
Gülerdik, sahile vururdu adımlarımız.
Kayıkların isimlerinden masallar yazardık çocukça,
Başı omzumdayken uyurdu dalgaların sesinde.
​Bir de gece oltacıları olurdu mekânın müdavimleri,
Atarlardı sıyırtmaları, biz sıyırırdık karanlığın mahremini.
Kıskanırdı ay ışığı, gün yanığı kokardı,
Su koyverirdi bulutlar sevdanın gölgesinde.
​Biz hiç kıyamazdık yakamozlara,
Taş sektirmezdik, ürkütmezdik yıldızların yansımasını.
Rahmet dilerdik öksüz yetim kalan aşklara,
Usulca ırardık zamanın döngüsünde.
​Mahalleye girişimiz evlere şenlik,
Abiler, ablalar, analar, babalar teyakkuzda;
Bizse sırılsıklam...
Kopan fırtına kimin umurunda?
Yarına kırardık dümeni mazinin övgüsünde...