Tahsin Koç Şiirleri - Şair Tahsin Koç

İnsanlık, aya çıktıda bre kardeşim
Sen bir komşuya, çıkamadın kardeşim
Annenden, babandan, kardeşlerden
Bir birimize yakınız, bre kardeşim

Bir sıkıntı olunca, birbirimize koşacağız

Korkma! korkunun, ecele faydası yoktur
Baştan tedbir alırsan, insana faydası çoktur
Bütün insanlar, kendini güvende tutmalı
Başa gelince, ah vah etmenin manası yoktur

İnsan dediğin, her şeyden emin olmalı?

Kula sultan demişler, ama ne kötü yapmışlar
Kuldan sultan olmaz, bunu yalan söylemişler

Kula kulluk yaraşır, aslı olan şudur
Geda'dan sultan olmaz, doğrusu budur
Demişler asıl azmaz, bal kokmaz

Mevla’m İnsanları yarattı; Kul deyu
Kulun görevi ibadettir, bunu bil deyu
Hayatta iyi yaşa sonra, bana gel deyu
Mevla’m İnsanları yarattı; Kul deyu

Kul dediğin haddini, hududunu bilmeli

Korkuyorum, kardeşlerim;
Babam ölünce, birlik bozul’a
Başımızdan, büyükler eksildikçe
Korkuyorum, dirlik bozula

Allah (c.c.) en, büyüktür

Üzülür ağlar gezerim, köyümde
Gözüm kaldı, ekininde suyunda
Yatamaz olduk, yatağında yününde
Köyümde; Bizden bir eser kalmamış

Ne şehirli oldum, ne köylü oldum

Yaylığı başında, öyle dolaşır
Bir çiçektir, köylü kızları
Arı namusuyla, sanki abide
Bir çiçektir, köylü kızları

Yaylaya çıkarken, türküdür o

Her birisi, bir tarafa yayılmış
Memleket hasreti çeker, köylüm
Kader bizi, birbirimizden ayırdı
Memleket hasreti, çeker köylüm

Çocukluğu orda geçti, gençliğide

Sen giderken, köyü kime tafşırdın
O zümrüt yaylayı, o zümrüt dağı
Ölülerin yattığı, arzu eden sağı
Sen giderken, köyü kime tafşırdın

Adeta özleşmişti; Zellice senin ile

İnsanın imanı ahiret yoldaşı
Tükendi ömrün geldi ha geldi
Zenginlik ahirette beş para etmez
Tükendi ömrün geldi ha geldi

Abdest al ki belli olasın