İki ağaca demişler hana
Dokunur bana sana
Dizilmişler sanki suna
Hayırlı olsun halınız
Kızlar halı dokuyor
Yirmisekiz Şubat’ta, yeri göğü yırtanlar
Cuma namazı, kılacağım diye kırıtanlar
Cenaze namazı için, imamla kavga edenler
Hani nerde kaldılar?
Kadınlarda, erkekler gibi namaz kılacaktı! ..
Hani! Onlarında böyle, bir hakları vardı?
Bu gün adam olmazsak
Yarın adam oluruz
İrfanları biliriz
Hor bakma balam hor bakma
İnsanlığa değer vermeyen
Hoşiret’in piresinin
Çok acayıp heybeti var
Hükminen girer yatağa
Hem teklifsiz ruhsatı var
Akşamdan sabaha kadar
Her mahluk, hal lisani ile; “Allah der”!
Rüzgar eser, uğuldar ağaçlar
Gönülleri coşar oda; “Allah der”…!
Her mahluk hal lisani ile; “Allah der”!
Allah diyen, gönüller mest olur!
Her Nisan gelince, güller açar gönlümde
O kutlu doğumdur, müjdelenir gönlümde
Baharda çocuk gibi, neşelenir gönlümde
Bu ayda o günde, eğlenirim gönlümce
Açmazdı ufukların, o karanlık gecesi
İnsaf dinin yarısıdır
İnsaflı insanda özellik şudur
Nefis dürtüsüne rağmen
İnsafı elde bırakmamak
Selamı herkese yaymak
Darlıkta bile infakta bulunmak
Benim; İlkokul Öğretmenim!
Ondan, çok şeyler öğrendim
Onun gibi, olmaya özenirdim
Benim; İlkokul Öğretmenim!
Çok inançlıydı, inancını yaşardı
İnsan odur ki, ders alır yaşantıdan hayattan
Yaşantı bir yoldur ki, ders alır seyahatten
Dini öyle yaşat ki, ders alınsın cihattan
Bunlardan ders almayan, ders alır cehaletten
Tahsin derki, ders almayan insan gördüm
Ankara da bekâr kalıyordum!
Her şeyi özlediğim gibi
Annemin yemeklerini de özlerdim
Bir gün karar verdim!
Hengel yemeği yapmaya
Hemde; Ramazandır sahurda!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!