Tahsin Emek Şiirleri - Şair Tahsin Emek

Elimde son damlası kalmış hayatın
Ümit ışıklarım söndü sönecek
Faydası yok bende sevginin aşkın
Koca ömür sanki geçti geçecek

Bir küskünlük bende bu yaşantıya

Bir odada yaşayan.
Üç çocuklu Anne babanın.
Dördüncü çocuğu! Geldim hayata.
Kamışla ayrılan bir ahır-damın yanında.

SON MEKTUP

Tarihsiz bir mektup geçti elime.
Yıldönümün kutlu olsun demişsin.
Nasıl yetişmişti Kasım birine.
Hangi yılda idim bilememiştim.

Ne yüceydi sevgin benim içimde
Unutması çok zor oluyor anne
Hançerler sapladın üzgün sineme
İçerimde bir kor yanıyor anne

Ben senin yavrundum nasıl bıraktın

Sevmeseydi kalbim!
Görmeseydi gözlerim!
Aşkın yordu beni!
Çok yoruldum seneden!
Sen ise hep kaçarsın güzelim...

Seni
Bir süt çocuğunun
Annesini
Arının çiçeği
Mecnunun leylasını
Ayyaşın rakısını

Ya Rab diye koyulduk biz
Yolumuz Allah a gider
Muhammed_in ümmetiyiz
Ali ile devam eder

Hasan Hüseyin_dir İmam

Uçsuz bucaksız bir çöldeydim gibi!
Feryadımı duyup bana gelmedin!
Denizlere düştüm yorgunun misali!
Tek limanım sensin bunu bilmedin!

Uykusuz geceler çektim tükendim!

Ben doğarken ağlamatı bilmişim.
Bilmediğim sevinerek gülmeyi.
Yedisinde bildim kara kazmayı.
Bırakmadım elden kürek kazmayı.

Yirmisinde hayat atıldım sana.

Bu gün değil yarınlarda hiç olmaz
Dünde idi dünlerde kaldı bayram!
Herkes kılar göstermelik bir namaz
Maksat herkes alışverişte görsün

Çalar çırpar edinirler ganimet