Suskun Şehirler Şiiri - Dr Yusuf Polat

Günlerdir
Aynı sessizliğin pasını soluyorum.
Ne yağmur geliyor
Ne de göğü ikiye ayıran bir gürültü.
Sanki şehir,
Nefessiz, siyah beyaz bir fotoğraf

Oysa gidenlerin kahkahası
Hâlâ kaldırımların altında dolaşıyor.
Bir çocuğun gözündeki umut,
Bir kadının yürüyüşündeki ışık,
Hala ilk günkü heveslerini kolluyor

Akşam olunca
Camlara yaslıyorum alnımı.
Soğuk, içime açılan uzun bir yol.
İçimde dizginleri kopmuş bir mevsim
Kan değil,
Eski baharların rengi akıyor içimden.

Şimdi usulca çekiliyorum gecenin içine
Adımı geride bırakıyorum,
Suskun yüzümü de.
Nereye gitsem aynı gökyüzü,
Aynı eksik ışık
Yolculuk, bazen yalnızca
Acıyı başka bir istasyonda bekletmektir.

Oysa kırılmalı artık bir şeyler.
Bir pencere, bir alışkanlık,
Suskunluğun taş kesilmiş soluk yüzü.
Değişmeli suskun şehirler
O gün ben de sessizliğimi susturmalıyım