Suskun Güneş Şiiri - Dr Yusuf Polat

Ey göğün sustuğu yerden yükselen güneş,
Sen ki kalbime sır, eskimez bir yeminsin.
Sana bakınca zaman durur içimde
Söyle
Hangi rüzgâr taşıyabilir ağırlığını sabrın?

Sor bana:
Kim yazdırdı seni masum alın yazıma?
Bir annenin dinmeyen duası,
Bir hastanın yarım kalmış secdesi,
Bir yetimin masum bakışı,
Ya da susarak dillenen gözlerindeki büyü...

Sen konuştukça ben eksilirim içimden
Çünkü her cümlen
Bir yaranın yeniden kabuğundan ayrılışı
Ve bilirim:
Bir gün
Sen bile yorulacaksın seni taşımaktan,
O gün, ben de içime çekilip susacağım...

Anlarsın işte o zaman, hakikatler
Neden konuşmaz.
Neden sadece susarak anlatılır gerçekler.