Süreyya Çetinkaya Şiirleri - Şair Süreyy ...

Ey tabiat
Artık bu sırrı anlat
Bir şey bilmeyi bilmeyi
Geldim bu âleme ben
Gönül demişler onun adına
Neyi özlemişsem o kaçtı benden.

Aşkın gemisine bindim
Alemleri deryaları dolaştım
Hep kendimi aradım bulamadım
Yok olan nesneler bir hiç imiş
Kesrette çokluk, gerçekte tek

Kün emri ile oldu bu cihan
Muhabbet ile doldu bu cihan
Muhabbeti dileyen canlar
Zikredip daim analım
Allah dostu Kaygusuz Abdal misali
Bir hoşça yanalım

Hak gökten indirdi
Nuru ile rahmeti
Bu Hakk’ın hikmeti
Hak muradı rızası bunda
Annelerine hizmette
Babalarına hürmette

Gel… Gel bana
Bulursan beni
Anlat, sor geçmişleri
Bulursan bende beni
Bende tanımam kendimi
Yaşadığım,

Bu dünya,
Bir rüya
Uyan gafletten Süreyya.
Kimi iyiye
Kimi de kötüye
Alet olmuş gider,

Göklerde
Uzaklarda
Aradım hep!
Gönül halka baktı
Halkta gördü Hakk’ı

Hakkın rahmeti gönlüme aktı
Gönül halka baktı
Halkta gördü hakkı
O sübhanallah...
Ondan başka ne yaratıcı var
Ne de İlah...

Tanrıyı
Göklerde, saraylarda arama
O yüce, eşsiz tanrı için
Kalpler sırrı
Gönüller mekânı imiş
Yoksulun, gariplerin, müminlerin

Rahmanın rahmeti
Âşıkların halvet şerbeti
Buna doyulmaz
Hak muhabbeti
Hiçbir nimette yok imiş
Onun lezzeti