Sümbül Dağının Gölgesi Şiiri - Zafer Uns ...

Doksanlı yılların bir eylül günü,
Zap vadisinin kıvrımlı yolları tanıştırdı beni ,
Dört mevsim başı karlı Sümbül Dağı ile ,
Depin köprüsünden sonra,
Sanki korkudan saklanmış bir çocuk gibiydi Hakkari;
Mahsun, saf ve ağlamaklı...
Hüzünlü insanlar doluydu caddelerinde,
Daha güneş batmadan,
Gecenin tedirginliği çökerdi şehre.
İnsanlarda bir an önce evde olma telaşı,
Ve ben de ortak oldum genç yaşımda,
O telaş, korku ve hüzne....
Yatılı bir okulun , bir öğretmen lojmanında,
Aylar sonda fark edebiliyordum ,
Duvarlara değen o mermilerin ,
Devletin mermisi mi ,
Yoksa dağların mermisi mi olduğunu,
Biri ben burdayım der gibi , sakin ve kendinden emin,
Diğeri ,huzur içinde dalınmak üzere olan uykulara sıkılmış ,
Kabus ve isyan kokan....
Ve o mermiler arasında kalmış ,
Hangi mermiye boyun eğeceğini şaşırmış
Çocuklar gördüm ben , gözlerinden göz yaşı yerine ,
Yağmur gibi korku ve uyku akan........
Geceyi sevmezdi hiçbir çocuk,
Sabahın huzuru yıkardı tüm şehri ve çocuklarının yüzünü,
Geceden kalan , o kabusun ,yüzlerindeki o tarifsiz ifadesini.....
Önce hayal kurmayı öğrettim ben o çocuklara,
Denizi anlattım , gemileri , uçakları ,düz ovaları,
Ankara"yı , İstanbul"u , İzmir’i , Manisa"yı....
Sümbül dağının o korkutan gölgesinin altında,
Mihriban dinlettim , Zeki Müreni , Ferdi Tayfuru,
Zapın nehrinin o zincir gibi , hayallere vurduğu prangaları kırdım.
Devletin de , o çocuklar ile birlikte şarkı mırıldanabileceğini,
Geceleri babası gibi çocuklara Masallar anlatabildiğini,
Annesi gibi , sabahları kahvaltı hazırlayabileceğini,
"Ve o gün anladım , okşanan bir başın ,bir gülümsemenin,
Bütün korkuları unutturduğunu ,
Zap nehrinin vurduğu o prangaları kırdığını ,
Sümbül Dağının gölgesini yok ettiğini.
Ve göndere çekilen o Şanlı Bayrağın gölgesinde ,
Geceleri korkusuzca uyuduğunu,
O çocukları sevince anladım........