Beka Dağının Gölgesi- Huma

Ak bahtı çağıran evvel zamana,
Huzur diyarında bir Şeyma vardır.
Ak, mutluluk verip dönen devrana
Orda göz alıcı bir Hûmâ vardır.

Bir mutluluk vardır, bir Şeyma vardır,
Yedi göğü aşan bir Hûmâ vardır.

Konduğu görülmez, yemin mi içmiş?
Gölgesi belirmez, sırra mı uçmuş?
Talih kuşu denmiş, bahtlar mı açmış?
Adından nişane bir Esma vardır.

Bir kırgınlık vardır, bir yemin vardır,
Gölge düşürmeyen bir zemin vardır.

Yeryüzü tutuşur kendi eliyle,
Kopar lerzan nefsi hevâ seliyle,
Umay’ın şefkati kalmaz geride;
Kanadında saklı bir yara vardır.

Yangın yeri vardır, bir hevâ vardır,
Kanadında kutlu bir deva vardır.

Yükseldikçe göğe silinir izi,
Döner rüzgârlarla talihin yüzü,
O gizemi arar dervişin gözü;
Her nefeste esen bir dua vardır.

Yanıp duran çerağ, bir ziya vardır,
Yüreğinde sonsuz bir dünya vardır.

Sürgün olmuş gibi arzın yurduna,
Ne vakit aransa gönlün derdine,
İner sessizce Hak yazgı yerine;
İçinde bir zorluk, bir cefa vardır.

İnişin ardında bir vefa vardır,
O cefa içinde bir şifa vardır.

Artık yere konmaz yandığı için,
Gölge etmez halka kandığı için,
Şefkati taşır inandığı için;
Taşıdığı yerde bir yuva vardır.

Yol ettiği yerde bir oba vardır,
Aşk dolu, sımsıcak bir yuva vardır.

Ardınca sürülür bahtın kervanı,
Sorar her gönülde vuslat devranı,
Şeyma’nın kalbinde saklı fermanı;
Okunmayı bekler bir mana vardır.

Hikmet bağı vardır, bir asma vardır,
Çözülmeye değer bir mana vardır.

O zaman açılır gönlün perdesi,
Dökülür inceden sükûtun sesi,
Hûmâ’ya erdirir Hakk’ın nefesi;
Arayışta vuslat bir derya vardır.

Açılan perdede bir hayâ vardır,
Hayânın kalbinde bir derya vardır.