Sükût Ve Har Şiiri - Zülfü Kılıç

SÜKÛT VE HAR

Sen ki bir zamanlar umudum
Yüzümü güldüren,
Kalbimdeki nihanımdın.
Issız çöllerdeki vaham,
Susadıkça içtiğim
Âb-ı hayattın.
Gözlerine bakmaya dahi,
Ellerini tutmaya kıyamazken
O esrarlı gidişinden sonra,
Sensiz geçen her gün,
Dilime sükûtün,
Yüreğime harın düştü.
Sen gittin ya;
Şimdi ne yana baksam bir hatıran,
Hangi sokağı sapsam gölgen var.
Hangi köşeyi dönsem kokun yayılır
Hangi yola çıksam yokluğun var.
Yer ile gök arasında
Ne yaparsam yapayım
Bu yaralı kalbimde
Hala bir tek sen varsın

@ZULFU_KİLİC21