Sükut Hırkası Şiiri - Kasım Kobakçı

Sükut hırkasına büründü bedenim,
Affa muhtaç halde kavruldu gidenim,
Titriyor kollarım korkudan telaşla,
Elbet merhamete koşuyor nedenim.
*
Gönül deryasında tufanlar kopuyor,
Vuslat hevesiyle insanlar sapıyor,
Nurlu önder gelsin istiyor ruhumuz,
Zalim fırtınalar gövdeye çarpıyor.
*
Rahmet yağmuruna dalmak niyetimiz,
Sonsuz esenliğe varsın suretimiz,
Tövbe kapısında diz çökmüş melekler,
O pak elçiyledir tek selametimiz.
*
Cürmüm çok fazladır yüzüm yere bakar,
Pişmanlık ateşi vicdanımı yakar,
Feryat figan şimdi yitik viranede,
Temiz su pınarı günahları yıkar.
*
Müşfik bakışlarla aydınlattın canı,
Karanlık devirden kurtardın cihanı,
Ahiret yurdunda divana durdukta,
O kutlu rehbere verilsin unvanı.
*
Ulu haberciden derman dilenmekte,
Fani hayat biter huzur özlenmekte,
Mizan terazisi ağır bassın deyip,
Eşsiz nazarıyla kulun izlenmekte.