Suda Kalan Gökyüzü Şiiri - Seyrani Göl

Suda kalan gökyüzü
kendini toplamaya çalışıyordu.
Kıyıya vurmuş akşamın kırık renkleri,
derinlerde sessizce yüzüyordu.

Bir süre daha kaldı ışık,
gitmekle silinmek arasında.
Kim bilir hangi kasımlardan kalma
bir hüzün dolaşıyordu kıyılarında.

Bir kuş geçti semadan,
Kanadından birkaç gölge düştü suya.
Halka halka büyüyen sessizlik,
uzak kıyıları da içine aldı sonra.

Bir yaprak döndü usulca,
suyun unutkan yüzünde.
Sanki eski bir mektubun sesi vardı,
açılmamış satırlarında.

Diplerde solgun bir mevsim,
kendine yer arıyordu hâlâ.
Çoktan susmuş günlerin izi,
suyun aynasında kalmıştı biraz da.

Nehir değildi bu,
ama bir şeyler akıyordu içinden.
biraz gökyüzü,
biraz da dönmeyen zamanlardan.
S.GÖL