Şubat'ın Otuzu Şiiri - Halil Kumcu

Bu soğuk sokaklarda,
Acıtan şey yokluğunmuş meğer.
Dudaklarım gamlanır,
Gözlerime hüzün çöker.

Aynada gördüğüm yüz, ellerimi üşütür,
Ciğerimi söker zemherinin ayazında.
Hem eksik, hem de eksiltiyor bu ay,
İliklerime kadar ağlatıyor sonrasında.

Menekşeler de kokmuyor artık,
İçimde bir ıssızlık, bir yalnızlık.
Bir sızı işte, sarı sıcak yakan,
Sensizliğe gömülmüş bir anı sonrası hıçkırık.

Zamansızlığın tam ortasında,
Akreple yelkovanın kavuştuğu anda,
Yükselir canhıraş bir ses;
Balık gönlüm çöle varır o an, Şubat’ın otuzunda.

O suskunluğun içinde,
Yalnızlığım yankılanır derinden,
Bir çığlık gibi kırılır gecede,
İçimde fırtınalar savrulur bedenimden.

Kırık dökük hayallerle dolu,
Bir el değmemiş çiçek misali,
Sessizce solan umutlarımda,
Yokluğun büyür, engin bir deniz gibi.

Ve şimdi sonsuzluğa doğru,
Sensizliğin koynunda yol alırken ağır ağır,
Her adımda bir parçam,
Kaybolan yanımdan seni çağırır.

📍Şair Notu: Sevgili okur, bu dizeler, içimde donmuş bir Şubat gecesinin sıcaklığıyla yazıldı. Belki sen de bilirsin; bazı eksik günler vardır, takvime sığmaz, yüreğe düşer… İşte ben o eksik günde, kaybolan bir parçamı sana fısıldamak istedim. Her adımda eksilen ben, her hıçkırıkta seni hatırlıyor. Şubat’ın otuzu yoktur belki ama kalbimde hep var; sen de bir gün o günü bulur, eksikliğini anlarsın.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Sevda, takvimde yeri olmayan bir günde yaşanır.
•Zaman geçer, aylar biter; ama sevda, takvime sığmaz.
•Yalnızlık, eksik bir Şubat gününde yüreğe düşer.
•Eksik günler, kalbin takviminde en derin izleri bırakır.

18 Şubat 2022 / Cuma / Bartın