Suat Uğurlu Şiirleri - Şair Suat Uğurlu

Kanlı bir aşkla bağlıyken hasretine
Sanma ki, yokluğun canımı yakar
Kalbime bıraktığın yarayı
Kah onarıp kah dağlayarak
Varıp kendi özümde kendimle savaşırım.

Yürüyordun hızlı adımlarla
bende peşinden.
Kısa eteklerin savrulup
çarpıyordu bacaklarına.
Ah bir bilsen!
Neler geçti içimden.

Şiir öyle büyük bir yalan ki...
Tüm gerçekleri içinde gizlemeye muktedirdir.
S.Uğurlu

Seviyorsan birini

İşten dönüyor yorgundum
Karanlıktı ıssız sokaklar
Yorgunluk cebimde para
Ankebutun kollarıydı onlar

Karanlık ve ıssızlık bir olmuş

Sen beni birde öldüğümde gör hele
İki dirhem bir ceset beyaz kefen içinde.
Uzak durma o vakit sokul dokun ellerime.

Soğukluğumu dert etme
Vaktiyle çok yaktın birde böyle dene

Sessiz bir hiddetle yüklendi ölüm
Yılların hesabını soracak gibi
Aradım kaçacak kuytu bir liman
Baktım ki, ölüm yıkmış hepsini.

Bir gün geleceğini bildiğim halde

Peki tamam asılmayacağım artık
Öp demeyeceğim beni
Nede sev.

Ama sende öyle bakmayacaksın
Gülüp yakmayacaksın

Sen ki, düştüğünde gözlerime
Hüzün gülen gözlerinle
Umuyorsan bundan saadet bulacağını
Ve istiyorsan ulaşmayı, ulaşılmayı
düş öyleyse...
Denerim kızıl bir vaktinde İstanbulun

Ufuktur görebildiğim en uzak çizgi
Oysa görmek istediğim ardında gizli
Zihnim uyuyorken nefsimin zehiriyle
Ölmeden açılır mı ufukta duran perde
Ara sıra zihnimde şimşekler parlasa da
Sisli bir resim ancak bir anlık aydınlıkta

Diyorlar, demişsin gelip beni bir öpse
Dudağından o yarin şarap değse dilime
Amadeyim bilirsin hatırın var üstelik
Gel gör ki, kapanmıyor yarası sözlerinin

Üzgünüm hemde çok lakin kalbimin huyu