Şu Beyazlık Şiiri - Kasım Kobakçı

Sert bir fırtına kopar,
Herkes evine koşar,
Soğuk kalpleri yakar,
Kış bizi esir yapar.
*
Rüzgar estikçe eser,
Ayaz yolları keser,
Bütün umudu ezer,
Buzul nehirde yüzer.
*
Zalim amansız bu kış,
Ruhlarda karlı nakış,
Sona ersin şu akış,
Dondurucu kara kış.
*
Beyaz bomba çok derin,
Kaybolur her bir yerin,
Esintisi hep serin,
Titrer şu ince tenin.
*
Düşer yavaş da yavaş,
Gözden akar kanlı yaş,
Fırtınayla zor savaş,
Yoktur hiç sıcak sırdaş.
*
Her yer oldu koca buz,
Eridi dökülen tuz,
Köyler kaldı hep susuz,
İnsanlar şimdi huysuz.
*
Vakit durduğu zaman,
Halimiz yaman yaman,
Yükselir karlı duman,
Bulunmaz derde derman.
*
Görünmez oldu sağ sol,
Kapandı yürünen yol,
Kurudu ağaç ve kol,
Karanlık hislerle dol.
*
Soğuk vurur hiç dinmez,
Karlar üstünden inmez,
Sırrına akıl ermez,
Kimseler bizi bilmez.
*
Şu beyazlık son durak,
Topraklar artık kurak,
Sıcağı elden bırak,
Uzaktır bize şafak.