Sonsuzum. Şiiri - Cem Eyüboğlu

SONSUZUM

Sonsuzum…
Söylenince bile insanın içini genişleten bir kelime gibi,
Sanki daralan dünyamı
Bir anda gökyüzüne çeviren bir nefes.

Ben seni “son” sanmıştım önce,
Bir başlangıcın devamı gibi değil,
Bitmesi gereken bir şey gibi…
Ama yanılmışım.

Sen geldikten sonra
Zamanın tanımı değişti bende,
Dakikalar aynı akmıyor artık,
Bazıları uzuyor, bazıları kayboluyor.

Sonsuzum…
Seninle ilgili hiçbir şey
Sıradan kalamadı içimde,
En küçük an bile
Derin bir iz bıraktı.

Bir bakışın
Uzun cümleler kadar anlam taşıyor,
Bir sessizliğin
Kalabalık şehirler kadar gürültülü olabiliyor bazen.

Seni anlatmak kolay değil,
Çünkü bazı insanlar
Anlatılarak değil,
Hissedilerek anlaşılır.

Sonsuzum…
Belki de en çok şunu öğrendim seninle:
Bazı şeyler bitmez,
Sadece şekil değiştirir.

Sevgi mesela,
Bir yere varmaz,
Sadece büyür.

Zaman geçer,
İnsanlar değişir,
Yollar ayrılır,
Ama bazı duygular
İnsanın içinde kalır.

Sen benim içimde
Böyle bir yer oldun.

Ne başı net, ne sonu görünen,
Ama varlığı hep hissedilen bir yer…

Sonsuzum…
Seni düşünmek bile
Bana “devam et” diyor bazen,
Sanki hayatın yorulduğu anlarda
İçimde bir ışık yanıyor.

Ve biliyorum,
Sonsuzluk bir sayı değil,
Bir his.

Bir insanı düşündüğünde
Bitmiyorsa,
Orada sonsuzluk vardır.

Seninle bu oldu bende.

Ve eğer bir gün
Her şey değişirse bile,
Ben seni
Hep “sonsuzum” diye hatırlayacağım.

Çünkü bazı insanlar
Hayata sığmaz,
Sonsuz olur.