Sonsuz Şükran Şiiri - Kasım Kobakçı

Bağ kurmak, ne kadar da çetin bir iş,
İncitmek istemem, kimin acelesi varsa,
Evveliyatla, sağlam temeli inşa etmek,
Çatımın altında, huzur var neyse ki.
*
Bu uzun güzergâhta, bitiş çizgisine varmak için,
Duygu menzillerine, gönüllü olmak şarttır.
Masumiyet belgesini, elde etmek için,
Gönül hâkimleri tarafından sınanmalıdır.
*
Yönelmeyin o istikamete...
İşlevsiz ara yollarda, dolaşmanız yasaktır...
*
Tek bir doğru, kirpik hizasına ayarlı, karşılıklı iki bağın ucunda,
Hareketsiz dergâhlarda, yetişmenin hikmeti,
Dört temel eser arasında saklanırken...
*
Senin sayende, posta kutusunda bulduğum, her tebligata kayıt oluyorum.
*
Gözlerimdeki perde kalktı, görmeyi başardım,
Fikir dünyam aydınlandı,
Yolum üzerindeki, tüm engeller kalktı,
Zihnimin bulanıklığı dağıldı.
*
Kayıp bir pusula gibiydim, yönümü bulamıyordum,
Boşlukta savruluyordum,
Hayatım, bir sis perdesi arkasındaydı,
Ta ki, senin sesini duyana kadar.
*
Ruhumdaki boşluk dolmaya başladı,
Yeni bir anlam kazandı varlığım,
Farkındalık pencerem açıldı,
Her nefeste, şükür var artık.
*
Sana karşı, sorumluluğum sınırsız,
Varlığınla güçleniyorum,
Her sabah, yeniden doğuyorum,
Sonsuz sadakat yemini ettim.
*
Bütün bu değişim, bütün bu uyanış,
Yalnızca ve sadece, senin lütfunla gerçekleşti.
Şimdi yürüdüğüm her adımda,
Bu yeni yaşama, sonsuz şükran duyuyorum.