Kucağın da bir ay avuttuk kendimizi,
Onca sahur geçti arındıramadık içimizi,
Biz eglene duralım sen gidiyorsun,
Ey Ramazan valizin elinde yine gidiyorsun...
Her türlü zillete sende şahit oldun,
Ey Suriye… İçimizde kapanmayan bir yara,
Boğazımızda düğümlenen bir yumruk oldun,
Sığdıramaz olduk seni iki satıra,
Dik duşunla tarihten silinmez bir destan oldun.
Ey Suriye… Seninle egolarımız kendinden utandı,
Ey yiğit, eğme başını kaldır yerden.
Hiç üzülme incinme,kesme ümidini Rabbinden.
Bir cafer ol, kırılsa da kolun bırakma sancağı elinden.
Unutma ki, bu ümmet Hilafetle dirilecek yeniden....
Hava hem sisli hem ayaz, nasılda esiyor hırçın poyraz.
Ümmet yolunda gitmeyen bir şeylerin farkında,
Şeri hükümlerin uygulanmasını istiyor hayatta,
Kalkınma yolunda ilerlemek isteyen ey genç,
Biraz daha azmet fikri esasa sarılmaya.
Duygu yüklü bulutlar hazırdır ağlamaya,
Ben sadece cennete uçan Filistinli Mücahide,
Beni öldüren İsrail kurşunu değil sadece,
Canımı en çok inciten, ölümden daha acı veren,
Müslümanların sessiz ve hareketsizce izlemeleri sadece
Alkışları kutlamaları bir yana bırakın,
Gidiyorsun rüzgârın savurduğu yaprak gibi,
Bitiyorsun heyecanla okuduğumuz kitabın son sayfası gibi,
On bir aylık yoldan gelen kutlu misafir,
Henüz seninle dertleşmeden, gidiyorsun bizden kaçar gibi...
İftarlarda seni başköşeye oturtup en güzel hurmayı sana ikram edemedik mi?
Gözlerini kapamak dünya ya,
Kör etmiyor ki, insanı.
Kapatamıyor insan,
Öyle basit değil ki,
İçindeki yarayı...
Ey... Suriye sen parçlanırken lime lime...
Ey... Kudüs sen kalbinden bölünürken ikiye...
Arakan da müslüman düşünürken nereye kaçayım diye...
Ve Yemen terkedilirken göz göre göre...
Şimdi söyleyin hani insanlık nerede...
Bir lahzada olsa içimi dökmek istedim sana,
Dilimin döndüğü, gücümün yettiği kadar.
Artık hicret etmek istiyor ruhum sadece sana,
Keşke bende seni seve bilsem senin beni sevdiğin kadar.
İçgüdülerimi nizama koyup yönlendirebilsem sana,
Yine bir son bahar mevsimi daha geldi Sararan yapraklar rüzgârla birleşti,
Hazırlıklar tamam, Ensarlar gelmeni bekledi,
Ey hilafet sen yoksun ya hicret anlamını yitirdi...
Özlemin, hüznün ve kederin yerini aldı,
Yokluğunla boğulan insanlık sanki tıkandı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!