Son Yapraklar Şiiri - Halil Kumcu

Son yapraklar uçuşuyor boşlukta,
Sonbaharın o en kederli, son ayında...
Biliyorum, her biri son kez düşecek;
Toprak olacak eninde, sonunda.

Dün umudun en canlı rengiydi,
O yemyeşil, o mağrur yapraklar...
Sanki dev bir tuvalin içinde;
Geçtim akşamdan sabaha kadar.

Ne hacettir ki zaman insafsız;
Her şey sararıp soldu birer birer...
Kelebek kadar kısa olan şu ömrümde;
Yine yalnızım, yine öksüz bu geceler.

Hayatımdaki bütün "son"lar,
Uçup gidiyor ellerimden tek tek...
Hangi sonbahar, hangi akşam bilmiyorum;
Yerimde o soğuk yeller esecek.

Basıp geçtiğim bu kara toprak,
Fütursuzca örtecek üstümü bir gün…
Kim bilir, kaç yorgun yaprak;
Bir ölünün üzerinde ölecek o gün.

Artık ne bir ses var, ne de bir nefes;
Söndü bu hayatın o parıltılı ışığı.
Gidiyorum, ardımda kalsın bu kafes;
Ben artık bu toprağın en sadık aşığı.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Bir tuval gibi geçti günlerim; renkleri hep eksik kaldı.
•Bazı sonlar bağırmaz… yaprak gibi usulca düşer.
•Ölüm elbette bir gün gelir; ama önce umutları tek tek döker.
•Dünyanın vefasızlığına bak! Kim bilir kaç yaprak ölünün üstünde ölür…

5 Kasım 2018 / Pazartesi / Ankara