Son Kez Kaybet Şiiri - Sokaktaki Yazar

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Sokaktaki Yazar
51

ŞİİR


2

TAKİPÇİ

Son Kez Kaybet

Gitmen gereken yerde kaldıkça kaybedersin demiştin bir gün. O zamanlar bu cümlenin ağırlığını değil, sadece sesini duymuştum. İnsan bazı sözleri hemen anlamaz; yaşar, düşer, kırılır… sonra bir gece ansızın o cümle gelir, boğazına düğümlenir.
Ben senin yanında kalmayı seçtiğim gün kaybetmeye başlamışım aslında.

Hikâye öyle büyük bir kavga ile başlamadı. Ne kapılar çarpıldı, ne de gururdan kurulan cümleler havada uçuştu. Biz sessizce yıkıldık. En tehlikelisi de buydu zaten… Gürültüsüz biten şeyler, insanın içinde daha çok yankı yapar.

Sen gider gibi yapıp kalandın.
Ben kalıyor gibi yapıp tükenen.

Her şey küçük eksilmelerle başladı. Mesajların kısaldı önce. Sonra gözlerin… Bir zamanlar bana bakarken içinde kaybolduğum o derinlik, yerini yüzeysel bir tanımaya bıraktı. Yanındaydım ama artık sana ait değildim. Sen de bana ait değildin aslında… sadece alışkanlıklarımız birbirine tutunuyordu.

Gitmem gerektiğini ilk o akşam anladım.

Yan yana oturuyorduk ama aramızda koca bir mesafe vardı. Konuşacak şeyler vardı belki ama his yoktu. Ve insan, hissin olmadığı yerde ne söylerse söylesin, aslında susuyordur.

İşte o an içimden bir ses dedi ki:
“Gitmen gereken yerde kaldıkça kaybedersin.”

Ama korktum.

Çünkü gitmek, sadece birini terk etmek değildir. Gitmek, umutlarını gömmektir. Hayal ettiğin geleceğin kapısını kendi ellerinle kapatmaktır. Ve insan, en çok kendi kurduğu hayallerden vazgeçerken zorlanır.

Ben korktum.
O yüzden kaldım.

Kaldıkça biraz daha eksildim.
Kaldıkça kendimden gittim.
Kaldıkça seni değil, kendimi kaybettim.

Sonra bir gün aynaya baktım…

Yüzüm aynıydı ama içimdeki ben yoktu. Gülüşüm yabancıydı. Gözlerim birini arıyordu ama o biri sen değildin artık. O biri… bendim.

İşte o gün anladım:
İnsan bazen birini değil, kendini terk eder.

Ve o gün, ilk defa korkmadan düşündüm gitmeyi.

Adımlarım ağırdı, kalbim yorgundu ama bu sefer farklıydı. Çünkü bu bir kaçış değildi. Bu, kendime dönüş yoluydu.

Kapıya geldiğimde durdum.
Belki dönersin diye değil…
Belki ben vazgeçerim diye.

Ama vazgeçmedim.

Kapıyı açtım.
Ve ilk defa gerçekten gittim.

Arkama bakmadım.
Çünkü bazı hikâyeler yarım kalmaz…
Sadece doğru yerde biter.

Şimdi biri bana sorsa,
“En çok neyi kaybettin?” diye…

Seni demem.

Ben, gitmem gereken yerde kaldığım günleri kaybettim.
Kendimi kaybettiğim o zamanı…

Ama sonra şunu öğrendim:

Korkma.

Git.
Ve son kez kaybet.

Çünkü bazı kayıplar,
insanı eksiltmez…

yeniden tamamlar.

Sokaktaki yazar

H.Taner BAYTAR

Sokaktaki Yazar
Kayıt Tarihi : 3.05.2026 13:34:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!