Son Dua (çıkrık) Şiiri - Musa Yılmaz

Ne fikir kaldı geriye, ne şiir, ne sanat.
Dönüşü olmayan inişlerle dolu hayat!
Konuşan ben miyim, bu eller kimin?
Çıkrığa bağlanmışım, boynumda bir halat.

Mutluluk, sükûnet orada, ileride.
Zirvelere çıkartırmış umutlar.
Derman varmış acılara ve her derde,
Gençleşirmiş hem bütün ihtiyarlar.

Hayallermiş yalnız tepede gördüğüm,
Kanatlarım, ben ve mavi-mor bulutlar.
Alnımda çizgiler, kalbim kördüğüm,
Karışmış tüm mekânlar ve zamanlar!

Ufkumda duruyor simsiyah karanlık,
Dimağımda afyon, gözlerime çekilmiş perde.
Kâh uçmaktayım enginlerde bir anlık,
Kâh yerlerde kan revan sürünmekte.

Anladım, sade akreple yelkovan değilmiş saat.
Lakin pişmanlık ki, fayda etmiyor, heyhat!
Son duasındayım ömrün, medet ya Rab...
Çıkrığa bağlanmışım boynumda bir halat!