Asker Şiiri - Musa Yılmaz

Masmavi uçurtmalarım vardı
Hakiye boyanmadan önce ellerim
Bulutlar benden korkardı
Rüzgâr çırağımdı, güneş fenerim.

Derken davul zurnalarla bir gün,
Kınalar yaktı saçlarıma annem.
‘Oğul, budur sana düğün’
Bayram yerine döndü hanem.

Sevdamın gözlerinde yaşlar
Havada kalmış sallanan eli
Hayalimde o son bakışlar
Ellerimde incilenmiş mendili

Girdiğim kapıda suratlar asık
Emirler yağıyor yağmur yerine
Yürü, dur, otur, yat, kalk!
Yorulmak mı? Askersin, neyine!

En galiz küfürler kimin ağzında,
Odur kahramanlığın kitabını yazan.
Adı geçmez niyazın da, namazın da,
Peygamber ocağında olmayan şey; iman!

Zehre döndü aldığım her nefes,
Durakladı akıp giden zaman.
Kulağımda çınlayan bir ses;
‘Oğlum, sana emanet vatan!’