Son Dize Şiiri - Kasım Kobakçı

Anlamını, en sona sakladın, bütün kelimelerin.
Yüklemi olmayan anlatının,
Boşluğuna hapsettin ruhumu.
Romanın en heyecanlı yerinde,
Hani, tam da katil bulunacakken yırtılmış,
O kayıp sayfaydım sanki.
*
Kalakaldım öylece, bir başıma.
Rotasını kaybetmiş, geminin çaresizliğinde,
Varmak istediği liman ufukta, pusulası kırık,
Kaptanın bitkinliğinde,
Düştüm bu dipsiz boşluğa.
*
Sırf vurguyu, taşısın omuzlarında diye,
Yani, aslında yeri değiştirilmiş,
Zarf gibiyim şimdi ben.
Bütün kuralları, hiçe sayan isyancıyım,
İnatçı ve yenilmez.
*
Vurulmuşum ben anarşiye.
Duyguların, en kural tanımayanına...
Sıfatların, en abartılısına kapılmışım,
Gidiyorum bilinmeze doğru.
*
Sözcüklerim, hep dağınık benim.
Dilimin ucunda, buruk bir melodi,
Dolaşıyorum, bu virane şehrin sokaklarında.
Herkesin terk ettiği, bir gar gibiyim.
*
Öznemi arıyorum, her yüzde.
Beni tamamlayacak, o fiili bekliyorum,
Hiç gelmeyeceğini bilerek.
Anlamsızlığa adanmış, savaşçıyım ben.
*
Ağır aksak adımlarla, yürüyorum şimdi,
Eksik bırakılmış, bu hayat şiirinin,
O bulunamayan, son dizesine...