Son Çırpınışlar Şiiri - Zeynep Ceylan

Son Çırpınışlar
Bir avuç gökyüzü kalmıştı avucumuzda,
Gittikçe daralan, rengi solan bir mavi.
Sustu kuşlar, rüzgâr fısıltısını kesti,
Belli ki yolun sonuna geldik seninle.
Bu bizim için son çırpınışlar,
Gözlerimizde biriken o sessiz veda öncesi.

Zamanı geri sarmaya gücümüz yetmiyor artık,
Kırık dökük ne varsa topluyoruz caddelerden.
Her adımda biraz daha ağırlaşıyor yükümüz,
Ne geçmiş bizi affediyor, ne gelecek çağırıyor.
Çaresizce uzanan ellerimiz havada asılı,
Çünkü biliyoruz, bu çaba beyhude.

Bir yaprak dökümü bu, sonbahara sığmayan,
Kendi yangınımızda savrulan külleriz şimdi.
Kimse duymuyor kalbimizin gürültüsünü,
Herkes kendi telaşında, kendi sahilinde.
Bizse batmakta olan bir geminin güvertesinde,

Karanlığa son kez bakıyoruz, el ele.
Keşkelerle örülmüş duvarlar arasında,
Son bir nefes gibi arıyoruz eski günleri.
Ama kelimeler tükendi, cümleler devrik,
Dokunduğumuz her bağ kopuyor birer birer.
Bu yırtıcı çırpınış, bu son direniş,

Yalnızca bitişi biraz daha geciktirmek için.
Şimdi bırakalım kendimizi akıntıya,
Zorlamayalım artık kilitli kapıları.
Yorulduk fırtınayla kavga etmekten,
Yorulduk kendimizi kandırmaktan.
Gözlerini kapat sevgilim, sakince teslim olalım;
Bu son çırpınışlar da bittiğinde, her şey susacak.