Şölenin Coşkusu Şiiri - Kasım Kobakçı

Pazartesi bulutluydu, serindi gökyüzü;
Salı sabahı parladı, sıcaktı gündüzü.
*
Koşun Edirne şehrinde şöleni izleyin,
Akılları durduran şen coşkuyu gözleyin.
*
Bebek arabalarında uyuyan yavrudan,
Yüzyılları devirerek kocamış atadan.
*
Bastonlara yaslanarak yürüyen nineler,
Şu meydanın ortasında toplanmış teyzeler.
*
Meydanların kenarına dizilmiş masalar,
Gürültülü çalgılarla sarsılır arsalar.
*
Uzaklara yürüyünce muazzam dev otağ,
Ahaliyi güneşlerden saklayan kalın ağ.
*
Kapısında durarak ter akıtır ahali,
Gizemleri merak eden şahısların hali!
*
Uzaklardan getirilmiş boynuzlu yaratık,
Tüyleriyle ürkütüyor, pençesi çok yırtık!
*
İleride dizilmiştir tenteler peş peşe,
Satıcılar davet eder, sokağa pür neşe.
*
Dondurmalar serinletir, meyveler şahane!
Kebapları tadanlara burası bahane!
*
Hokkabazlar, sihirbazlar, maskeli aşıklar,
Tabaklarda çınlatılır tahtadan kaşıklar.
*
Kenarlarda dönme dolap, zirvede faytonlar;
Aşağıda zincirlerle bağlanan vagonlar.
*
Köşelerde dinleniyor semerli katırlar,
Yüklerini indirince maziyi hatırlar.
*
Yürüyenler, zıplayanlar, şarkılar söyleyen,
Kemençeyle kemanlarla ruhunu besleyen.
*
Bu şölenin coşkusuyla aydınlanır gece,
Hafızada silinmeyen efsanevi hece.