Sokaklar - II Şiiri - Züleyha Aktaş

SOKAKLAR - II
​
​Adımlarım eriktir bu kör karanlıkta,
Gölgem bile korkup kaçar benden yana.
Bir garip rüzgâr eser ruhun sığınağında,
Sokaklar mesken oldu bu yorgun cana.
​🍂🍂🍂🍂
​Pencereler gözünü kapamış uykuya,
Bacalardan tütmez olmuş eski hayatlar.
Bu dipsiz caddeler benzer derin kuyuya,
Yalnız sokaklar bilir içimde kopan feryatlar.
​🍂🍂🍂🍂
​Ne arayanım var artık ne soran beni,
Kalabalık şehirler boğar her an nefesimi.
Bu kaldırım taşları sarar tenimi,
Sokaklar fısıldar ancak en gizli sesimi.
​🍂🍂🍂🍂
​Başımı koyacak bir taş bulsam yeter,
Dünya malı sizin olsun, bana bu gece gerek.
Gecenin bu zulmü gündüzden de beter,
Sokaklar şahidimdir, tek gerçek bu bilerek.
​🍂🍂🍂🍂
​Ne ipek yorganlar arar bu çıplak beden,
Ne saraylar ister ruhum, ne altın tahtlar.
Uzaklaşır yalan dünya benden en derinden,
Sokaklar kucaklar beni, kapanır tüm tahtlar.
​🍂🍂🍂🍂
​Zaman bir kum gibi akar parmaklarımdan,
Ne dün kalır geriye ne yarın denen düş.
Kurtulur bu ten nihayet acılarından,
Sokaklar olur bu gece ruhuma en son gümüş.
​🍂🍂🍂🍂
​Bir ses duyar gibi olurum en uzaktan,
Derinden derine çeker beni o meçhul çağrı.
Sökülür bu ruh şu fâni kafesten şafaktan,
Sokaklar bağrına basar bu garip çırağı.
​🍂🍂🍂🍂
​Ne bir sitem kalır dilde ne bir kırgınlık,
Toprak çağırır nihayet derinden derine.
Ebedî bir huzurdur bu gelen aydınlık,
Sokaklar yoldaş olur gidenin yerine.
​🍂🍂🍂🍂
​Ne kahkaha korkutur artık ne bir şüphe,
Ne o nurdan hayale yetişememek gam.
Varılan bu son durak en büyük şüphe,
Sokaklar üstüme örtünür yekpare bir cam.
​🍂🍂🍂🍂
​Hangi dağın ardında saklıdır o vuslat,
Hangi yokuşun başı çıkar aydınlığa?
Bu yoldan dönmek bana eyliyor en büyük kasvet,
Canım feda olsun da o kutlu darlığa!
​🍂🍂🍂🍂
​Gidenler geri dönmez, bilirim bu yolu ben,
Her taşında bir parça ömrümün izi var.
Sokaklar kucak açar, vazgeçmem ben benden,
Üstüme kapılsa da o yekpare surlar.
​🍂🍂🍂🍂
​Bırakın bu âlemde herkes uykusunda kaltsın,
Biz bu karanlığın en sadık bekçisiyiz.
Şafak sökse ne çıkar, gece bize candan yarsın,
Sonsuzluğa yürüyen o deli neferiz.
​🍂🍂🍂🍂
​Bir ses duyar gibiyim en uzakta, derinden,
Sanki o nurdan hayal yine bana gülümser.
Koparır bu ruhumu şu zâlim kafesten,
Ardımdan secde eder bu gölgeli kemerler.
​🍂🍂🍂🍂
​Varsın sabah olmasın, bitmesin bu gece,
Sokaklarla baş başa kalayım böyle.
Yazılsın şu ömrümün en son bilmecesi,
Sokaklar şahit olsun, başka bir şey söyleme!

✍️​Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
01 Mart 2026, Pazartesi - Saat: 01.57