Abad Şiiri - Züleyha Aktaş

ÂBAD

​Tiryâkı nûş edip, şerbet-i canı verip,
Mânâ ufkunda durup, izledim usulca.
Her seher vaktinde doğar bu nûr-ı nefes;
Ruhunda hissedersin, beni sarsınca!
​
​Kederlenme diyerek her gece sînen gibi,
Kadem basıp dimağıma, can eyledim.
Gönül tahtında o asil rüyan gibi,
Bahtını okşayıp da âbad eyledim.
​
​Hep bu yüzden ki kâmildir sadâlarım;
Söndürmez hiç fırtına bu umman ateşini!
Bu sahipsiz ve vakur satırlarım,
Döker cihana bu muzaffer neşesini!
​
​Erişildi vuslat; işte o yol başı...
Kuruldu dergâhım şafaklar ortasında.
Yeniden doğduğum yer gerçeğin yoldaşı,
Yıllar yılı yürüdüm ezel hırkasında.
​
​Mühürzar âbad oldu, güllerim ihyan,
Umutla uyanıp tan ağaranda...
Var, tam yirmi asırdır bize yoldaş olan;
Ezelden niyet edip, girdim rüyana!
​
​Dökülünce zülfün, damlayınca çeşme-i cana,
Haykırsam sevdâmı cihana, yoktur pervamız!
Geçtim imtihandan henüz ilk sedâda;
Doğrulmuş omuzlarla muzaffer dâvamız!
​
​Hakikatin nûruyla büyütüp beslediğim,
Bir asil mefkûredir can içindeki cevher.
Yıllardır aynı mukaddes fethin izinde,
Yürür bu yolda asil ve nurlu bir leşker.
​
​Kim derdi ki kâtip melekler sual eylerken,
Mizan-ı haşirde o nizam altında;
Gelirse defterlerimiz sağ tarafımızdan,
Gülerek aynı selamı ver asırdan!
​
​Fuzûlî bir sadâyla, nûr toprağı serip,
Zannedilir ki bir gölge gibi yiterim.
Selamın en şanlısıyla bir selam verip,
Asrın ufkunda durup, özledim seni...

✍️​Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
18 Mayıs 2026 – Saat: 15:03