ÂBAD
Tiryâkı nûş edip, şerbet-i canı verip,
Mânâ ufkunda durup, izledim usulca.
Her seher vaktinde doğar bu nûr-ı nefes;
Ruhunda hissedersin, beni sarsınca!
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta