Sızan Gerçek Şiiri - Seyrani Göl

ışık sandığım şey
gözlerimin alıştığı karanlıkmış meğer
bunu geç farkettim

bir süre bakınca
her şey aydınlık görünür ya
ben de öyle sandım

duvarın çatlağını
gökyüzü diye sevdim
çünkü başka bakacak yerim yoktu

içimde kıpırdayan o şey
umut değilmiş
sadece
boşluğun yer değiştirmesiymiş

insanın kaderi değişmez
sadece
acının şeklini ezberler

ben de ezberledim
nerede susacağımı
nerede “geçti” diyeceğimi
nerede kendime inanacağımı

oysa hiçbir şey geçmemiş
içimde dolaşan o ince sıcaklık
bir iyilik değil
çürümenin yavaşlığıymış

fark etmek geç oldu
ama sert oldu
şimdi biliyorum
bazı ışıklar
göstermek için değil
oyalamak için varmış

ve ben
en çok da buna kırıldım:
kendi kendime kurduğum
o küçük aydınlığa aldandım

çünkü
beni en derine çeken şey
karanlık değilmiş
inandığım o zayıf ışıkmış
S.GÖL