Şiiri, insan ruhuna açılan sessiz bir kapı olarak görür. Kalemiyle umudu, hüznü, sevgiyi, yalnızlığı ve adalet arayışını anlatırken doğanın derin sessizliğinden ilham alır. Her dizesinde bir duygu, her şiirinde insanın yüreğine dokunan bir iz bırakmayı amaçlar. Şiir, onun için yalnızca kelimelerden değil; vicdandan, hayattan ve insanlıktan doğan bir yolculuktur.
Bazı insanlar gözleriyle değil, kaderleriyle sever...
Bir yüz görmeden...
Bir ele dokunmadan...
Bir sesi duymadan...
Kader dediğin;
Başkalarının aynasında kusursuz görünmek için
Yürünen düz çizgiler değil,
o sancılı iç yolculukta
Aldığın yaralardan sızan
Işığın ta kendisidir.
Hakikat Mekke’de elbiselerinden soyundu pürüzsüzce,
Medine’de bir yetim başı okşar gibi nefes aldı;
Lakin bugün Kudüs’te,
Zulmün kanlı çizmeleri altında, kemikleri kırılarak can vermekte.
Dünya kör bir seyirci, tarih dilsiz bir şahitken bu vahşete;
Ak sütün, taze kanın ve merminin kokusu birbirine karışır sokaklarında.
Kendini ötelerin ötesinde,
Mülkün yegâne mâliki zannedenler;
Altından hanedanların,
Aşınmaz hisarların ardında,
Zeval bulmaz bir kudrete
Büründüğünü sanan bedbaht gafiller!
Tam bir ömür geçti o ilk bakıştan,
Ben dünyayı unuttum, her şeyi sende.
Bir gençlik eksildi bu son akıştan,
Dünyada bir tek sen kaldın bu tende.
Haberin olmadı, sustu dillerim,
Karanlık çöker insanlığın kör vicdanına,
Yükselir feryatlar, vahşetin tam ortasında.
Duyulmaz çığlıklar yankılanır dilsiz sokaklarda,
Dünya bir zulüm sahnesi, her köşe başında.
Kimse bilmez.
Bazı sabahlargüneş doğurmaz.
Bazı sabahlar,bir insanın içindenbütün ömrünü alıp gider.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!