Dünya üzerindeki zulmü, haksızlığı ve derin acıları konu alan felsefi eserler üreten düşünür.
Kader dediğin;
Başkalarının aynasında kusursuz görünmek için
Yürünen düz çizgiler değil,
o sancılı iç yolculukta
Aldığın yaralardan sızan
Işığın ta kendisidir.
Hakikat Mekke’de elbiselerinden soyundu pürüzsüzce,
Medine’de bir yetim başı okşar gibi nefes aldı;
Lakin bugün Kudüs’te,
Zulmün kanlı çizmeleri altında, kemikleri kırılarak can vermekte.
Dünya kör bir seyirci, tarih dilsiz bir şahitken bu vahşete;
Ak sütün, taze kanın ve merminin kokusu birbirine karışır sokaklarında.
Kendini ötelerin ötesinde, mülkün yegâne maliki zannedenler;
Altından hanedanların, aşınmaz hisarların ardında,
Zeval bulmaz bir kudrete büründüğünü sanan bedbaht gafiller!
Geçici ve ölümlü bir rüya dünyasında nefes aldığını bile bile,
İblis’in o katran karası nehretiyle kalbini rehin verenler!
Mizan-ı adaleti parayla, makamla, masum kanıyla tartanlar,
Tam bir ömür geçti o ilk bakıştan,
Ben dünyayı unuttum, her şeyi sende.
Bir gençlik eksildi bu son akıştan,
Dünyada bir tek sen kaldın bu tende.
Haberin olmadı, sustu dillerim,
Karanlık çöker insanlığın kör vicdanına,
Yükselir feryatlar, vahşetin tam ortasında.
Duyulmaz çığlıklar yankılanır dilsiz sokaklarda,
Dünya bir zulüm sahnesi, her köşe başında.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!