Sıtkı Gökmen Şiirleri - Şair Sıtkı Gökmen

İnsan soluyacaksa aşkı,
Düşebilecekse düşünmeden,
Ve yıkabilecekse kuralları,
Nazım'ca sevmeli,
O'nun Vera'sını,
Vera'nın O'nu

Seni deli bir bahar esintisi söktü,
Aldı,
Habersiz yakalandım,
Bahar sökümüne.
Oysa ben
Kendimi sana demirlemişken,

Önemsizleştirilen sevginin ardından
Can kırılır
Paramparça.
Sanır mısın geçer
Kırılan bir kalbin acısı?
Saplanıp kalır,

Artık rüzgârı da yutmuşken deniz
Aranan ne siz
Ne de biz
Sadece geride kalmış sessiz bir iz

Elim, bilinenin ötesinde,
Zamana bir iz,
Sana yönelen çığlık sessiz.
Kilometre taşı gibi—
Aynı yerde.

Ömrümün ilkbaharında bir sonbahar gülü,
Bir hiçliğin içinde bana doğan güneşimdin.
Umutlar yeşerttik senle birlikte ölüme değin.
Sözün anlama dönüştüğü,
Umutların gerçekleşeceği anda
İlkbaharda gittin.

Zamanda kaybolup içerken;
Geçmişin gölgeleri düşüyor masama,
Hatıralar yanımda,
Özlemler sende.

Ne zaman bir kadeh bitse,

İz kalmadı sanırsın ardında,
Ne kadar kandırsan da kendini
Suda bile izler görünürken,
Rüya mıdır şimdi yaşadığın.
04.06.2022 Antalya

Hafızamı silsem de kalır tek hücrem,
O hücrede bir hayat,
Bir söz,
Sonsuza dair edilmiş bir yemin,
Bir nefes sığarken yok olur musun?
Köklerini söküp atatmışken,

Mümkün olsa dönmeye zamanda
Ama değil
Yine de hala balkondaysan
Unutamazsın
Atlayan ben
Ve korku ile