Sıtkı Gökmen Şiirleri - Şair Sıtkı Gökmen

Mutluğu beş geçiyor hayatim.
Ölüme ise beş var.
Sevgili dediğin ne ki?
Beklentilerin ne,
İsteklerin,
Hiç tanımadığın nice sevgili varken,

Sen bakma bana.
Hüzünlü olduğum zamanlarda.
Anlamaya çalışma beni,
Sorgulama,
Açma,
Deşme,

Iskartada artık yelkenli.
Artık
Karada
Kalafatlanıyor bir yandan.
Geçmişe hürmet misali,
Biblo olmaya hazır.

Ya duyma beni
Ya da dönüp bak
Duyup ama,
Yok, saymak seni yok eder.
Sen oysa yoktan var ettiğimdin.

Severdim özgürlüğü
Vazgeçene değin
Şimdi
Esirlik kolay
Özgürlük korkutucu

Kadınlar girmekte istemesem de beynime.
Beynimin kapılarını kapatsam da,
Gözlerim de kapalı yaşayamam ya!
Alnıma mı yazmam lazım bilmiyorum;
Göğüsleri seviyorum.
Sevmeyen var mı; ne yalan onu da merak ediyorum.

Bir kahve içimine sığdırdım hayatı,
Hayat bana bir kahve içimi oldu dolu, dolu.
Dibine biriken telve gibi yaşadıklarım,
Bir fallık yaşadım hayatı dolu, dolu.

Bir sandala sığdırdım hayatı,

2020’den SESLENİŞ ÜÇ FİDANA


Ne zor şey ölmek yirmi beşinde.
Mücadele yolunda çıkarken evinden,
Gerekirse geri dönmeyi düşünmeden,

Seni gördüm kaçak bir zamanda
Pembe gömleğinle gülümserken
Var olur muyum sende artık bilmem
Değilse de
Geç zamanın ıssız bir anında gülüşünü çaldım
Kaçtım

Onbeş dakika geç gelebilirdin durağa
Sen denk geldin
Soru sormayabilirdin bana
Ama sen sordun
Tek bir anda var oldun