Sır~ Şiiri - Özgen Öz

Sır
Ben sandığım şey, yalnızca suskun bir yankıydı.
Ruhum, tek bir ışığın sonsuz aynalara bölünmüş hâli...
Bir yanım toprağın sessizliğinde, bir yanım yıldızların hafızasında, bir yanım ise henüz doğmamış zamanların içinde.
Her âlem, bir diğerinin perde arkasıdır.
Her kapı, görünmeyene açılır.
Her nefes, unutulmuş bir hakikati yeniden hatırlatır.
Yaradan, uzakta aranan değil; sessizliğin içindeki sestir.
O'na yürünmez... Çünkü hiçbir ruh O'ndan ayrı düşmemiştir.
Ayrılık, yalnızca zihnin kurduğu en eski yanılsamadır.
Boyutlar değişir, isimler silinir, zaman bükülür, mekân susar.
Geriye tek bir öz kalır.
Birlik.
O birlikte damla deniz olur, deniz damlada saklanır.
İnsan, içine indikçe sonsuzluğun kapıları açılır.
Ve an gelir, bütün sorular kendi sessizliğinde erir.
Çünkü sır, anlatılmaz.
Sır, yalnızca uyanan kalbe kendini fısıldar.
İşte o fısıltıda, bütün âlemler tek bir nefes olur.
Ve ruh anlar:
Başka boyutlar yoktur...
Boyut dediğin, uyanmış ruhun kendine açılan sonsuzluğudur.