Sinsi Tebessüm Şiiri - Kasım Kobakçı

Sinsi bir tebessüm yüzümde,
Hedefimi süzüyor bakışlarım,
Ben ipleri tutuyorum,
Parmaklarımın arasında,
Fakat o ağa düştüğünü bilmiyor,
Acımam lazım,
Fakat merhamet kapımı çalmıyor.
*
Meydana yürüyorum,
Adımlarım sabrını zorluyor,
Kendi kuyusunu kazıyor yavaşça,
Fakat aldırmıyorum.
*
Oda kalabalık,
Kimseye sezdirmeden köşeye geçiyorum,
Kırmızı bir koltuk,
Susmam gerek,
Fakat susamıyorum.
*
Karşısına oturuyorum,
Her gün burada bir hata bekliyorum,
Onu çileden çıkaracak bir söz,
Bir nükte bir laf,
Fakat onun çaresiz çırpınışından başka,
Hiçbir şey göremiyorum.
*
Alnındaki boncuk terleri görmek için,
Bir bahane uyduruyorum,
Üzeri sitemle ince işlenmiş,
Tuzak kokuyor,
Özenle kelimeleri seçiyorum,
Ufacık bir gaf ele veriyor onu.
*
Kibirden beslenmiş bir adam,
Dilimle nazikçe damarına basıyorum,
Fakat çok sinirlenmiş olmasına rağmen,
Onun çığlığını duymuyorum,
Herkes şaşkın gözlerle bize bakıyor.
*
Dakikalar önce burada,
Büyük laflar eden bu kişi,
Kendi sözünü unutmuştu,
Ben hatırlatıyorum,
Fakat o kabullenmiyor.
*
Buz gibi sakin bakışlarla,
Çöküşünü izliyorum,
Söze girdiğimden beri,
Sanki yıllar geçti,
Ben artık galibim.
*
Kapıya yürüyorum,
Gururunu ezmeden,
Raftan ceketimi alıyorum,
O bana öfkeyle bakarken,
Derin nefes alıyor,
Fakat tek kelime edemiyor.
*
Sözlerimde yalan yok,
Arabama biniyorum,
Her kavgada buradayım,
Her zaafın yerini biliyorum,
Fakat her defasında,
Ona ilk kez dersini vermiş gibiyim.
*
Düşürüyorum dipsiz bir kuyuya,
Her an gerçeğe çarpabilir,
Büyük bir feryat bekliyorum,
Fakat mantıklı bir savunma yok,
Sadece susuş var.