Sınıf Köşesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Sınıf köşesinde geçen o çocukluk demlerimi,
Hatırlarım defterimde solan masum güllerimi,
Şimdi mazide kalan o bütün yorgun zamanlar var,
Zayi eyledim mektepte geçen masum günlerimi.
*
Bitmek bilmeyen sınavlarda beni aşan korkular,
Masum yüreğimi derinden yaralayan duygular,
O bütün kalın kitaplar içinde solan hevesler,
Benim genç zihnimi kemiren acımasız sorgular.
*
Aniden çalan büyük zillerle biten o molalar,
Soğuk beton bahçelerde açılan büyük yaralar,
Çok uzun koridorlarda yankılanan garip çığlık,
Sığındığım o geniş boşlukta kopan facialar.
*
Uzun geceler boyunca benim yazdığım ödevler,
Uykusuz gecelerimde bana zindan olan evler,
Yine de sabah erkenden kalkıp derse giderdim ben,
O küçücük yaşlarımda sırtıma binen görevler.
*
Soğuk sıralar üzerinde titreyen ellerimi,
Yazı yazarken mürekkep lekeli defterlerimi,
Ne büyük bir heyecanla sarılmıştım hayallere,
Kimse görmedi ağlayan yaşlı göz bebeklerimi.
*
O sert müdür bey kürsüye çıkınca donup kalırdım,
Tarih dersinde eski çağlardan ilhamlar alırdım,
Fikrimde gezinen büyük umutlar bana yeterdi,
Sınav bittiğinde ancak o zaman nefes alırdım.
*
En arka sıralardan sessizce dalgın bakıyordum,
Gözlerimi kısarak uzak tahtaya dalıyordum,
Akıp giden zamanı tümüyle aleyhime yazdım,
Kendi içimde büyüyen dertlerimle kanıyordum.
*
Mektep yollarında geçen güzel gençliğim de bitti,
Benim o saf kalbimle deftere yazdığım söz gitti,
Karanlık sokaklarda bulduğum kendi yolumdu bu,
Mazide kalan bakışlar beni derinden incitti.
*
Şimdi geriye dönüp baktığımda ayan oluyor,
Bugünkü bütün dertlerim orada şekil buluyor,
Tahsil çağlarında ekilen o tohumlar büyümüş,
Demek ki insan ta o yaşlarda nasibin alıyor.