Güya nur ayan olmuşsun
Asmalar arasında gizken
Vazgeçmemişsin belli ki
Sinsi gölgelerden yine
Asmışsın aşkını şartlara
En kalınına inadına sımsıkı
Hep böyle kal işte gülüvererek
Gözlerimin hapsinde cilveyle
Doymayayım seyrine sine kadar
Bıkmadan usanmadan yılmadan
Ara sıra uzatsan ellerini
Ne güzeldir gençlik
Dünyaları yüklenirsin de
Az gelir âlemi istersin
Yaşlandıkça yorulursun
Yoruldukça yaşlanırsın
Gün olur sırtında urbalar
Neye güvenir hayatta insan
En çok neye kime güvenir
Eşine, işine, dostuna, arkadaşına
Kime güvendiysem bu yalan dünyada
Sırtımdan vurdular en olmaz anda
Çöktüm acılar içinde de şaşırmadım
EN GÜZEL KENDİSİYLE KONUŞUR İNSAN
İnsan en güzel
Kendisiyle konuşur
Sessizce derinden
Tüm bedeninde yankılanır
Pişman tövbeler içinde
VE ANLADIM Kİ
Ve anladım ki bir gün
Sevmezmişim ben karaca çayı
Sevdiren o akça pak şekermiş
Sahtekâr tatlı
Yalanmış yıllarca
ÜLKÜM
Ne yapan unutur ne de yaptıran
Korktukları tek şey Büyük Turan
Gömseler beni toprağa öldürüp
Nurum hakkı için dağılırım
UNUTAMAM SANMIŞTIN
Ben senden giderken hani
Unutamam sanmıştın sevgili
Unutacaktım tümden sevgili
Ve senden kalan her şeyi
Aylar olmuş, yıllar geçmiş sanki
Biz ayrılalı birbirimizden
Haberimizde olmamış güya
Aslında çekip giden de benim
Türlü oynaşmalardan yorulup
Kaçıp ırak gönül yangısından
Sessizce söylediğin ezgiler değdi
Kayıp yolcu edasında gezinirken
Dokundular yüreğimin mührüne
Sustum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!