Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

İnsanda teşekkül etti tefekkür,
Tefekkürden sadır oldu teşekkür,
Nimetler insana ikram ve ihsan,
İkram edene eyledik tezekkür.

Tövbe ettim tövbe ettim,
Rabbim sana tövbe ettim,
Nadim oldum günahlardan,
Yine sana rücu ettim,
Rabbim sana geri döndüm,

Zulmün olduğu yerde insanlık bitmiştir,,
Zalimler insanlığı yanından itmiştir,
Ölünce zalimler kesinlikle bilinki,
Hiç tereddütsüz o cehenneme gitmiştir

Zalime karşı haşin, mazluma mütevazi,
Böyle olmazsa eğer, bozuk olur terazi,

Mazlumu gördüğümde, yanmıyorsa yüreğim,
İnsan diye gezemem, benim olmaz gereğim,

Şehirler içinde,gül şehri Urfa,
Urfalı olandan beklenir vefa,
Urfa yüreğimde,Urfa gönlümde,
Urfanın uğruna,çeksem de cefa,

Yüreğimde senin,yerin bambaşka,

Urfalıyam urfalı

Ona oldum sevdalı

Kırmızı isot yedim

Sakın ha örnek alma, emperyal olan Corc'u
Sonra heba edersin namazı ve orucu
İnsanlık olmalıdır, varılacak hedefin
Unutma ki insanlık, varım diyenin borcu

Unut istersen beni, görme gördüğün yerde,
Unutmam asla seni, derman sensin bu derde,
Karanlıkta ışığım, çöllerde yağmurum sen,
Kapandı kapanacak, seni görmeden perde.

Sen benim herşeyimsin, varlığınla var oldum,

Madem ki sevmiyorsun, söyle neden durayım,
Sen böyle davrandıkça, ben neden yalvarayım,
Güzel bir gün mü gördüm, peşinde dolanayım,

Boşuna umutlanma, artık veda zamanı,
Bana yaptıklarının, zaman olur dermanı,

Umutlar Hiç Bitmemeli

Onu gördüğümde parkın bir köşesinde bankta, ellerini yüzüne koymuş kara kara düşünüyordu. Selam verdim selamımı almadığını sandım, meğer sonradan öğrendim ki dalgınlıktan, düşünmekten selam sesimi bile duymamış,.
Neyse, ne oldu iki gözüm dedik, gemiler karaya mı oturdu, nedir bu halin, seni bu kadar kendinden geçirecek olay ne, anlata bir hal çaresi arayalım dedim.
Ellerini yüzünün önünden ağır ağır çekti, baktım ki ağlamış, göz pınarlarında damlalar birikmiş, bir kısmı da göz pınarlarından, yüzünden aşağıya ta çenesine kadar inmiş.
Umutsuz gözlerle bana baktı, zor ya dedi bu yaştan sonra çok zor.