Simya Şiiri - Aykut Kınay

Kardeş dedi: “İlim bu!
Üç aşağı, beş yukarı;
Altıda bir durak koydu,
burhan kertede saklı kaldı.

Anladık; kondu akla mîm,
kalem ondörde asılı kaldı.
Bitmedi yaza yaza hokka,
kendini bilen deryaya daldı.

Selâmün kavlen mir Rabbir Rahîm…
Bir damla gözyaşıdır esrâr-ı simyâ.
Eşya görünür her esmâda,
Oku artık: Semme vechullah!

Danış’a vardım, kapı sükûta çıktı,
Söz eridi, harfler nurda yakıldı.
Ne soran kaldı, ne sorulan bir şey,
Dönüp kendime baktım… ben yoktum.