hayata sürücü koltuğunda bir babayla başlarsın
yıllarca arka koltuktan el sallarsın
hiç aklına gelmez bir vedadır bu el sallamalar
bir daha hiç göremeyeceğn bu insanlar
zaman bakmışsın sen direksiyonda
hayat arkadaşında yanında pembedir yollar
KENDİ HAPİSANELERİMİZİ İNŞA ETMİŞİZ
kendimizide içine hapsetmişiz gardiyansız
ayıp demişiz kendi aklımızla günah demişiz
bir kılıf bulup cesareti arka cebe gizlemişiz
elerimizle hep bir yerlerimizi saklayıp
başkalarının biçtiği renklerle gezmişiz
Boş ver şimdi yaşı
elli olmuş altmış olmuş
sen o gözleri gönlüme sor
on sekizin demi görmüş
yirmisinde mi
ömür bu
Gitme bu gece
Kal yanımda dedim
Dinlemedim
Aştın tepemden
Mehtap gibi geçip gittin
karanlığın kaldı hatıra yanımda
Naz edecek kimse
bulamazsın
sevdalarını anlatacak
yaptıklarını dinleyecek
hikayenle ilgilenecek
ayaklarındaki acıyı
bunlar da sevdiler
okudular büyük adamlar oldular
kim bilir hangi sokaklarda dolaştılar
hangi çeşmeden su içtiler,
hangi ağacın altında soluklandilar
kimlere korku kimlere sevda oldular
bir gün
bu şarkı sana bir şeyler ifade ediyor
ve geldiğin yeri hatırlatıyorsa
işte zor günler
işte gerçekler
işte yalanlarla dolu hayat
Akşam
eksilen bir günün hüznü çöker
cılız yıldızların ışığında umut
sesler kesilir ışıklar söner nefesler tutulur
sıradaki yarın güneşli mi bulutlu mu
soru bu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!