Şiiri Kurmak Şiiri - Kasım Kobakçı

Şiir kurmak için ölçü gerekir,
Mısra mısra büyür, ahenk birikir,
Hece şair yüce fikri gösterir,
Kıta yollarında gezer heceler.
*
Dörtlük kanat çırpar, uçup süzülür,
Beyit ilmek ilmek, aşka dökülür,
Vezin tartısıyla mana bükülür,
Aruz kervanına katıldı devran.
*
Yapı taşlarında uyak dizilir,
Ahenk köprüsünde kural çizilir,
Kalem kağıt ile gizem sezilir,
Sevinç zincirini kurar şairler.
*
Rubai tek parça özden beslenir,
Gazel mahlasıyla nura süslenir,
Kaside övgüyle göğe seslenir,
Mesnevi uzunca masal anlatır.
*
Biçim kalıbına girer coşkular,
Uyak düzeninde diner korkular,
Hece hesabıyla biter sorgular,
Redif ahengiyle coşar ozanlar.
*
Bentler sıralanır, destan dokunur,
Tuyuğ meydanında meydan okunur,
Aşık meclisinde sevda solunur,
Ediplerin ruhu sevince batar.
*
Murabba dörtlükle zikre bürünür,
Terkibibent için dertler görünür,
Bentlerin içinde sırlar bölünür,
Şekil şemal alır ince fikirler.
*
Aruz kalıbını yazar ustalar,
Mefailün aksa genişler sular,
Müfteilün derken çatlar aynalar,
Vezin kuralları ahenk çoğaltır.
*
Serbest nazım çıkar, zinciri kırar,
Kalıplar yıkılır, rüzgarı sarar,
Ölçüsüz yazanlar gerçeği arar,
Halbuki dizeler özü yansıtır.
*
Türküler dağlarda yanık söylenir,
Koşma neşesiyle kalpler eğlenir,
Ağıtlar yakılır, keder beklenir,
Nazım birimini sever tabiat.